Leven aan de zijlijn

Een leven lang aan de zijlijn. Voor honderdduizenden mensen met een beperking is dat een realiteit. Het kabinet wil daar nu een einde aan maken. Onder de nieuwe wet Werken naar Vermogen (WWNV) moet iedereen die dat kan, ook echt aan de slag. Hiermee wil het kabinet, op termijn, 1.8 miljard bezuinigen.

 
Mentaliteitsverandering 
In het televisieprogramma Nieuwsuur kwamen gisterenavond Joy van der Stel en Harry Haddering aan het woord. Zij zijn voor. Zij leven vanaf hun geboorte met een beperking. Ze zijn spastisch en zitten in een rolstoel. Ze doen alles wat de nieuwe wet van hun vraagt en pleiten voor een mentaliteitsverandering. De samenleving moet kijken naar mogelijkheden en niet naar beperkingen van mensen.

Nooit solliciteren
"We zien u wel terug als u 65 bent en uw AOW aanvraagt". Dat kreeg Harry Haddering te horen toen hij op 18-jarige leeftijd de Wajong-uitkering kreeg. "U hoeft nooit te solliciteren, u hoeft niet te werken, uw beperkingen zijn te groot", luidde de boodschap aan Joy van der Stel. "Alleen als ik mijn overlijdensakte overhandig, kom ik er vanaf". zegt zij. Eén ding wisten ze zeker: de staat zou een leven lang voor hen zorgen.

Bijdrage
Maar beiden lieten het er niet bij zitten. Ze zagen niets in een leven aan de zijlijn. Ze wilden werken, een bijdrage leveren en hun mogelijkheden benutten. Joy is nu 36 en al tien jaar zelfstandig ondernemer. Ze geeft lezingen, coacht mensen en schreef een boek. Samen met haar man en dochter woont ze in een kleine aangepaste woning. Voor een groter huis komt ze niet in aanmerking. Alleen als haar medische omstandigheden wijzigen, kan ze een nieuw huis aanvragen.Ook een hypotheek zit er niet in. Op papier heeft ze een Wajong-uitkering. En door die uitkering, kan ze geen lening krijgen. Al stort ze haar uitkering elke keer braaf terug. Met behulp van private financiering heeft ze nu een huis gevonden waarin ze kan werken en wonen. Haar huis is deels een showroom voor hulpmiddelen voor mensen met een beperking.

Potje
Harry is 39 jaar en vervulde diverse banen. Altijd tijdelijk en gesubsidieerd. Als het potje op is, nemen ze een andere Wajonger aan. Hij is nu voorzitter van Tooon, een belangenorganisatie voor mensen met een beperking.

Twijfels over haalbaarheid
Wie werken kan, moet dat ook. De werkgever betaalt voor de produktie die deze mensen leveren. De sociale dienst vult dit bedrag aan. Alle betrokkenen onderschrijven de doelstelling. Maar er zijn twijfels over de haalbaarheid van de huidge plannen. Er zou te weinig geld beschikbaar zijn voor de begeleiding van mensen naar een reguliere baan en voor de aanpassing van werkplekken. De gemeenten die de nieuwe regelingen moeten uitvoeren, betwijfelen of ze de doelstelling kunnen halen met de beschikbare middelen.

Mogelijkheden
Joy en Harry denken dat de wet alleen er niet toe zal leiden dat meer mensen aan het werk gaan. Er is vooral een mentaliteitsverandering nodig. De mensen met beperkingen moeten zich van jongs af aan dubbel inzetten om iets van hun leven te maken. En de werkgever moet meer vertrouwen hebben in de capaciteiten van mensen met een beperking. Er moet nog heel wat gebeuren voordat de samenleving kijkt naar de mogelijkheden van deze grote groep en niet langer naar de beperkingen.

De wet Werken naar Vermogen ligt nu bij de Tweede Kamer. Verschillende fracties plaatsen ook vraagtekens bij de haalbaarheid en financiering. De angst bestaat dat het in de praktijk om een bezuinigingsoperatie gaat, verpakt in goede voornemens.

Bron:Ango.